Dwarf tarantula

W związku z coraz to większą popularnością, jaką cieszą się w Polsce pająki z rodzaju Cyriocosmus, postaram się przybliżyć Wam najmniejsze ptaszniki świata, tak zwane dwarf spiders!

INFORMACJE OGÓLNE:

Rodzaj Cyriocosums liczy sobie na dziś dzień 14 opisanych gatunków. Najwięksi przedstawiciele mogą osiągnąć do 5DC, natomiast większość mieści się w granicach 2-3DC. Ciekawostką jest fakt, iż już od L1 pajączki te mają kolory identyczne, jak dorosłe osobniki. Jednak obserwację tych wspaniałych barw utrudnia ich niemal mikroskopijny rozmiar. Wszystkie Cyriocosmusy mają na odwłoku charakterystyczną plamkę w kształcie zbliżonym do kształtu „serca”. Dojrzewają zasadniczo szybko, dobrze karmione dojrzałość płciową mogą osiągnąć już nawet po roku, jeśli chodzi o samce i do 2 lat samice! Niestety związane jest to z żywotnością osobników, bo samice dożywają maksymalnie 7-8 lat, a z reguły o 2-3 lata krócej. Charakteryzują się żarłocznością oraz walecznością, radzą sobie nawet z większą od siebie zdobyczą, co nie trudno zrozumieć przy ich ogólnych rozmiarach. Rozmnażanie ich nie stanowi większych problemów, osobniki potrafią długo kopulować, samice zazwyczaj nie przejawiają agresji wobec samców, jeśli nie są gotowe do kopulacji, a w ich pojemniku znajduje się samiec to najzwyczajniej go ignorują, bądź uciekają. W niektórych źródłach możemy przeczytać, że do rozmnożenia Cyriocosmusy potrzebują symulacji pór deszczowych. Z własnego doświadczenia oraz z konsultacji z innymi hodowcami wiem, że nie jest to gwarantem powodzenia kopulacji. Ogólnie rzecz ujmując, jeśli chodzi o rozmnażanie, nie powinno ono stanowić problemu w obrębie całego rodzaju, natomiast z niektórymi gatunkami może być problem ze skompletowaniem dorosłej pary, gdyż na dziś dzień nie wszystkie Cyriocosmusy z 14 opisanych są dostępne w Polsce. Utrudnieniem może być także naprawdę mały rozmiar kokonu. W tym wypadku doświadczony hodowca poradzi sobie z inkubacją nawet samych jajeczek, natomiast mniej doświadczony może mieć problem, gdyż na przykład ja, doglądając jajeczek robiłem zdjęcia, które oglądałem w powiększeniu, inaczej trudno wychwycić oznaki pleśni, czy jakikolwiek urazów jajeczka, bo są naprawdę małe.

zdjęcie kokonu C. perezmilesi obok 50gr:




zdjęcie jajeczek z tego kokonu, podglądowo warto zwrócić uwagę na wielkość oczek gazy, na którym one leżą:



Pająki te zamieszkują głównie tereny Ameryki Południowej. Dokładne rozmieszczenie poszczególnych gatunków zostało poniżej przedstawione wizualnie, stąd w tym miejscu tylko o tym nadmieniam. Dla każdego z przedstawicieli tego rodzaju warunki temperaturowe jak i dotyczące wilgotności są podobne, czyli 26-28°? oraz około 70-80 % .
Prowadzą typowo naziemny tryb życia, ubóstwiają kopać tunele i norki. W opisach można wyczytać, że aby uniknąć zakopywania się pająków, trzeba zapewnić im maksymalną ilość kryjówek w postaci gałęzi, liści dębu czy buku, kamieni, itd., natomiast pośród moich 12 osobników, na które składa się 5 gatunków tak czy siak zakopały się we własnych kryjówkach. Mimo tego wszystkie wykazują sporą aktywność, często widać je grzejące się pod lampami, albo przechadzające się po pojemnikach.
Skoro już jesteśmy przy warunkach, w jakich należy je trzymać, to warto wspomnieć o pojemnikach hodowlanych. W tej roli dobrze sprawdzają się wszelkiej maści pojemniki na żywność, można także trzymać je w małych terrariach, co znacznie poprawi estetykę naszych zbiorów. Bez względu na to, czy do hodowli użyjemy plastiku czy szkła, ważne aby były to zbiorniki odpowiednich rozmiarów dostosowanych do potrzeb naszych pupili. Z racji rozmiarów Cyriocosmusów pisze się, że wystarczają im pojemniki o rozmiarach 10x10x10 cm. Natomiast z doświadczeń hodowców wynika, że minimum to pojemnik o podstawie ok. 15x15 cm. Wysokości wystarczy ok. 10cm, choć biorąc pod uwagę, że trzeba zapewnić im około 5-6cm podłoża, wysokość powinna być większa niż sugerowane 10cm.
a oto filmik przedstawiający terraria dla Cyriocosmusów, aranżacja zaproponowana przez użytkownika Prz3mEk87 (wymiary to: 40x11x12(h)cm)
KLIK
Osobniki z tego rodzaju nie przejawiają agresji, mają słaby jad i ogólnie polecane są początkującym hodowcom. Formą obronną tych pająków jest natomiast wyczesywanie włosków parzących z odwłoku. Jednak przy ich rozmiarach nie stanowią zagrożenia dla człowieka.
Dysponują za to sporą szybkością, co w połączeniu z ich rozmiarami może stanowić wyzwanie hodowlane! Oczywiście nie są tak szybkie jak np. młode P. murinus, ale potrafią pokazać na co je stać. Ogólnie są to ptaszniki, które polecam każdemu pasjonatowi! Niebywałe barwy, oraz ciekawy tryb życia na pewno dostarczą każdemu hodowcy ciekawych obserwacji!
W ramach zachęty proponuję zapoznać się z krótkimi opisami poszczególnych przedstawicieli. Część z opisanych jest jeszcze nie dostępna w Polsce, informacje na ich temat zdobyć jest naprawdę ciężko, stąd opisy są dość ogólne. Natomiast zapewniam, że wraz ze wzrostem popularności pająków- krasnoludków, na naszym serwisie regularnie pojawiać się będą wiadomości oraz ciekawostki na ich temat!



KRÓTKA CHARAKTERYSTYKA POSZCZEGÓLNYCH GATUNKÓW:

Cyriocosmus perezmilesi aka Bolivian Dwarf



Pająk ten występuje w Boliwii. Jest bardzo mały, samica dorasta do ok. 2,2-2,5 DC. Niewielkie rozmiary nadrabia walorami barwnymi- jest przepięknie ubarwiony! Już od pierwszej wylinki ma on na odwłoku ornament w kształcie serca koloru od rudego do pomarańczowego. Jest on dobrze widoczny na czarnym odwłoku. Karapaks w tym samym odcieniu co ornament. Odnóża są koloru od popielatego, przez szary po czarny.
Ptasznik odkryty w 2007 roku przez czeskiego arachnologa Radana Kadarkę.
W Boliwii wyróżniamy dwie strefy klimatyczne:

-Zwrotnikowy górski w regionie andyjskim, gdzie występują bardzo duże dobowe amplitudy temperatur, od 20 do -10 stopni C.!!!
-Klimat zwrotnikowy oraz podrównikowy wilgotny panuje na Nizinie Boliwijskiej. Na północy klimat przechodzi w odmianę wilgotną. Pora deszczowa trwa od listopada do maja. średnia temperatura dla tego regionu to ok 26stopni C.




Cyriocosmus sellatus



Występuje w lasach deszczowych na terenie Peru i Brazylii. Kolorystycznie jest bardzo podobny do C. perezmilesi. Podobny ornament w kształcie serca na odwłoku, z tym, że barwy sellatusa są znacznie żywsze, oraz brakuje pasów ciągnących się od ornamentu przez boki odwłoku. Różnica jest bardzo widoczna w ubarwieniu odnóży, perezmilesi ma pomarańczowe uda, a sellatus jedynie ich krótki fragment, bądź są całe czarne. Jeden z większych przedstawicieli rodzaju Cyriocosmus, osiągający ok. 4 DC (niektóre źródła podają, że może osiągnąć do 4DC). Został opisany przez Simona w 1889roku. Jak pozostałe Cyriocosmus jest pięknie ubarwiony. Buduje dużo norek i korytarzy, co stanowi o atrakcyjności obserwacji tego pająka. Ptasznik ze względu na możliwość przejawiania agresji, wyczesywanie włosków parzących z odwłoka oraz na szybkość polecany jest hodowcom mających już pewne doświadczenie. Roczna suma opadów dla północno-zachodniej Brazylii to 3600 mm. Pora deszczowa trwa od czerwca do sierpnia. Wtedy temperatura powietrza jest nieco niższa. Średnia roczna temperatura to 24 stopnie Celsjusza.




Cyriocosmus leetzi aka Colombian dwarf tarantula



Zamieszkuje runo kolumbijskich lasów. Czarny odwłok ozdobiony jest charakterystycznym ornamentem w kształcie litery „v” koloru pomarańczowego, od którego symetrycznie na boki rozchodzą się paski w tym samym kolorze. Maksymalna długość ciała to 2 DC. Kolejny przepiękny przedstawiciel Cyriocosmusów, sklasyfikowany przez Simona w 1999 roku. Wymagania hodowlane nie odbiegają od wymagań pozostałych członków tegoż rodzaju. Według mnie jest on naprawdę pięknym okazem hodowlanym. Atrakcyjne ubarwienie sprawia, że gatunek ten jest coraz częściej spotykany pośród kolekcji terrarystycznych. Roczna suma opadów dla Amazonii Kolumbijskiej to 2500-3500 mm. Średnia roczna temperatur waha się pomiędzy 24-28 stopni Celsjusza. Opady w Kolumbii są zróżnicowane. Na północ od równika deszcze padają głównie do maja do listopada, zaś na południe– od grudnia do marca. Najwyższe opady występują na nadbrzeżnych nizinach, gdzie wartości opadowe wynoszą powyżej 4000 mm, sięgając nawet 8000 mm. Dalej wysokie, ale niższe niż w poprzednich warstwach wartości występują na Nizinie Amazonki, nad zatoką Urabá, gdzie wynoszą od 2000 do 4000 mm.



Cyriocosmus elegans

• 

---

Cyriocosmus elegans został sklasyfikowany w 1889r. Jego areał występowania rozciąga się od Wenezueli po Brazylię i Trynidad co daje nam pewien wgląd w jego naturalny habitat, utożsamiany z lasami deszczowymi i terenami o dosyć wysokim stopniu wilgotności. W naturze zamieszkuje powalone pnie drzew oraz wykopane w ziemi, oplecione pajęczyną norki. Karapaks ma w większej części pomarańczowy z czarnym trójkącikiem tak jak w przypadku B.emilia, odwłok poprzecinany jest pomarańczowymi pasami a na jego środku widnieje ''lusterko'' w kształcie serca, które wraz ze zbliżającą się wylinką ciemnieje. Odnóża zaś od biodra do rzepki są czarne a od rzepki do członu stopowego siwe, tylko z czarnymi motywami po bokach. Dorosła samica może mierzyć niecałe 2DC co stawia ją w czołówce najmniejszych ptaszników na świecie. Nawet niektóre rodzime gatunki pająków znacznie przewyższają ją rozmiarami.
Warto pokusić się o rozmnażanie gdyż nie jest trudne a samica zazwyczaj akceptuje samca. Kokon powstaje zazwyczaj po około 3 miesiącach po kopulacji, lecz zarówno czas złożenia jak i liczba młodych jest zależna od warunków panujących w terrarium. Wartości klimatyczne z racji obszarów występowania podobnych do C. leetzi, zostają pominięte (patrz opis wyżej).



Cyricosmus bertae aka Dwarf Black Tiger

Black tiger został sklasyfikowany 1998 roku, przez Perez-Milesa (w tym samym czasie zrewidował on jeszcze 4 gatunki: w Brazylii- poza naszym C. bertae (występującym w lasach Amazonii przy granicy Peru z Boliwią w małym Brazylijskim stanie Acre), opisał także C. chicoi, C. ritae i H. butantan tan oraz jeden gatunek w Boliwii C. blenginii).
Warunki hodowlane są niemal identyczne, jak u pozostałych przedstawicieli Dwarf spiders. Rozmiary zbliżone do C. sellatusa, oczywiście dorosłe samice są nieco mniejsze aniżeli wspomniane C. sellatus, bo maksymalnie dorastają do ok. 4DC.
Parę słów o ubarwieniu: jak wszystkie Cyrio. tak i bertae ma charakterystyczną plamkę na odwłoku w kształcie podobnym do kształtu „serca”. Nie posiadają natomiast rozchodzących się na boki tułowia od tych plamek, pasów, jak większość przedstawicieli. Odwłok, femur oraz karapaks są w różnych odcieniach czerni. Pozostała część nogi, od patella po tarsus są jaśniejsze, w odcieniach szarości oraz wypłowiałego brązu. Suma opadów i temperatur właściwa dla Brazylijskich lasów deszczowych. (patrz wyżej).



Cyriocosmus chicoi

Gatunek ten został opisany w 1998r, Pérez-Milesa. Występuje w Brazylii w stanie Randonia. Jego odwłok zdobi ornament w kształcie „serca”, może też przypominać literkę „U”, której górne krawędzie przechodzą w poprzeczne pasy, ciągnące się w dół odwłoku. Pozostałe, 3 pary poprzecznych pasów także są wyraźnie połączone z ornamentem, ale dolny przebiega w taki sposób, że daje wrażenie opierania się „lusterka” na nim. Poniżej tegoż ornamentu widać jeszcze jedną parę pasków porzecznych, które mogę być ze sobą połączone. Na karapaksie ma także wyrazisty wzór w kształcie lejka, nieco zbliżony do ubarwienia C. elgansa, choć u chicoi jest on znacznie głębszy.
Cyriocosmus chicoi występuje w co najmniej trzech odmianach barwnych:

1. - różowy karapaks, bez pasków na nogach;
2. - żółty/złoty karapaks ze srebrnymi paskami na nogach;
3. - pomarańczowy karapaks, ze srebrnymi paskami na nogach.

Osiąga około 7cm wielkości całkowitej, co świadczy o tym, że może konkurować z Cyriocosmus sellatus’em o miano jednego z większych, bo jego ogólne rozmiary nie różnią się aż tak znacznie od sellatusa, jak w przypadku pozostałych przedstawicieli. Klimat właściwy dla Brazylijskich lasów równikowych, które to zajmują większą część stanu Randonia.



Cyriocosmus ritae aka "Peruvian Black & White Dwarf Beauty”





Sklasyfikowany stosunkowo niedawno bo w 1998r. przez Péreza-Miles'a zamieszkuje lasy równikowe oraz ich obrzeża
na terenie Peru i Brazylii. Jak niemal każdy przedstawiciel tego rodzaju charakteryzuje się niesamowicie kontrastowym ubarwieniem
i małymi rozmiarami co jest domeną tych Pająków. Karapaks C. ritae do złudzenia przypomina karapaks Azjatyckich krewniaków z rodzaju Poecilotheria spp obrzeża są zazwyczaj w jasnym odcieniu zaś przez środek biegnie czarny ornament.Odnóża są zazwyczaj czarne z wyjątkiem rzepki która jest srebrzysta podobnie jak człon piętowy. Odwłok ma niemal identyczny jak C.elegans z tym że ''lusterko'' zajmuję o wiele większą
powierzchnie odwłoka i jest barwy rudej. Dorasta do ponad 3DC więc z racji przynależności rodzajowej wcale nie tak mało.
Rozmnażanie nie jest trudne choć skompletowanie parki może przysporzyć kłopotów bo w Polsce tylko nielicznym udało się rozmnożyć ten
gatunek który wcale mało nie kosztuje bo minimalne stawki to 30zł za L1.Samica składa kokon zazwyczaj od 2,5-5miesięcy
wszystko zależy od warunków w terrarium i zmagazynowanej energii w odwłoku. Reszta wytycznych dotycząca hodowli nie odbiega od standardów
przyjętych dla tego rodzaju. Wymagane warunki temperaturowe- patrz wyżej.



Cyriocosmus fasciatus
Został opisany w 1930r w Brazylii czyli można by rzec w ojczyźnie tego rodzaju. Jak większość Cyriocosmusów
ten pająk charakteryzuje się bardzo kontrastowym ubarwieniem i najprościej mówiąc wygląda jak krzyżówka C.elegans i C.ritae.
Karapaks jest niemal całkowicie pomarańczowy z czarnym ''trójkącikiem''na środku tak jak w przypadku B.emilia. Odwłok niemal
całkowicie czarny z pomarańczowym układem pasków niemal identycznym jak u C.ritae ale to nie jedyna cecha wspólna bo Cyriocosmus fasciatus
posiada ogromne rudawe ''lusterko'' na odwłoku.Przez środek wszystkich odnóży przebiega żółta pręga co daje nie sam owitą kombinację z czarną resztą odnóża. Wielkość ptasznika nie jest powalająca bo dorosłe samice mierzą 2DC a czasem nawet mniej.W Polsce ten gatunek jest jeszcze niedostępny
i nie odnotowano jeszcze udanego rozmnożenia tych pająków w Polsce ale mimo to cały proces nie jest skomplikowany i powinien przebiegać bez problemów
gdyż Cyrio dosyć łatwo się mnożą.Co do warunków terrariowych, żywieniowych to te informację zawarte są w artykule.


Na koniec dodam parę słów o jeszcze jednym przedstawicielu Cyrio., o którym mało kto wie. Jak dotąd natrafiłem na szczątkowe informacje o nim, w dodatku nawet zdjęć tego osobnika nie sposób odnaleźć, ale jak tylko pająk ten zacznie pojawiać się w hodowlach na świecie możecie być pewni, że tu znajdziecie jego pełny opis!

Cyriocosmus blenginii
Sklasyfikowany w 1998, przez Pérez-Miles. Opisy podają, że osiąga mniej niż 1,5DC, co stanowi o fakcie, iż jest jednym z mniejszych Cyrocosmusów. Jak wszystkie zamieszkuje południową Amerykę, dokładniej tereny Boliwii. Amerykańskie fora podają, że jest łatwy w opiece, choć agresywny!

Źródła:

• obserwacje własne, oraz dyskusje z innymi hodowcami;
• http://www.aquapage.eu/Other_animals.php?detail=376
• http://www.arachnoboards.com/ab/showthread.php?t=9251
• http://www.exoticfauna.com/tarantulabibliography/Cyriocosmus.html
• http://tarantulas.tropica.ru/en/node/605
• http://spiderdansweb.yolasite.com/tarantulas.php
• Draco magazyn nr 17/2010
• Popularna Encyklopedia Powszechna. Warszawa 2000

Podziękowania dla Agro, za wielką pomoc ogólną oraz za opisy C. elegans, C. ritae, C fasciatus oraz dla koleżanki Obli za świetne zdjęcia!!