Tegenaria atrica (C.L. Koch, 1843; Kątnik domowy większy)
Tegenaria domestica (Clerck, 1757; Kątnik domowy)

Systematyka
Grupa: Ecribellata (nie-przędniki)
Podgrupa: Entelegynae (pająki ośmiookie)
Rodzina: Agelenidae (lejkowcowate)

Katalog Normana I. Platnicka - Rodzina Agelenidae

Opis rodziny Agelenidae
Większość gatunków żyje na pajęczynach z lejkami lub cylindrycznymi schronieniami gdzie siedzą gotowe. Kiedy owad spada na pajęczynę pająk rusza i chwyta ofiarę w swoje stosunkowo duże kły jadowe i zaciąga ją do schronienia w lejku gdzie rozpoczyna konsumpcję. Dobrze znane pająki z rodzaju Tegenaria tworzą od małych po rozległe, często pokryte kurzem pajęczyny w kątach pokoi, szop, garaży itp. Stąd ich nazwa zwyczajowa Kątnik. Duże i długonogie samce Tegenarii opuszczają swoje sieci jesienią w poszukiwaniu samic. Często podróżują przez pokoje zamieszkane przez ludzi powodując strach i przerażenie swoim rozmiarem i szybkimi sprintami przez dywan.

Rodzina Agelenidae reprezentowana jest przez 4 rodzaje obecne w północnej i środkowej Europie. Rodzaje te są rozpoznawane po zakrzywieniu tylnego rzędu oczu. Agelena ma ten rząd mocno skrzywione w przód, Tegenaria nieznacznie skierowane do przodu lub proste, Histopona lekko wygięte do tyłu a Tetrix mocno wygięte do tyłu.

Opis rodzaju Tegenaria
Tylny rząd oczu lekko zakrzywiony z środkowymi parami oczu nie wiele mniejszymi niż boczne. Karapaks i nogi pokryte kępkami włosków widocznych tylko przy powiększeniu. Samce posiadają bardzo podobne do samic ubarwienie ale są mniejsze i mają o wiele dłuższe nogi. Każdy gatunek posiada różne wzory na karapaksie i odwłoku oraz czasem na nogach co może służyć ich identyfikacji. Rodzaj Tegenaria obfituje w około 70 gatunków europejskich z których 10 występuje w północnej i środkowej Europie.

Tegenaria domestica (Clerck, 1757)
Samiec i samica o podobnym wyglądzie. Karapaks szaro-brązowy z dwiema szerokimi nieregularnymi liniami po środku i obwódką w około karapaksu. Odwłok jasno-żółto-brązowy. Linie na nim układają się formując czarne i żółte nieregularne prążki. Samice osiągają rozmiar ciała od 8 do 11 mm podczas gdy samce są mniejsze i osiągają od 6 do 9mm.
Można je spotkać przez cały rok. Głównie pojawiają się we wnętrzach domów w północnej i środkowej Europie. Dwa gatunki są również spotykane poza budynkami mieszkalnymi, pod kamieniami i ruinami w centralnej Europie. W przeszłości T. domestica mogła być nawet jeszcze bardziej popularna przed rozpowszechnieniem się Pholcus phalangioides (bardzo popularny długonogi pająk często mylony z Kosarzem). Oba te gatunki mają takie same środowisko, więc możliwe że T. domestica została w niektórych mieszkaniach wytępiona przez P. phalangioides. Wbrew pozorom ten malutki pajączek ma zabójczą technikę.
Tegenaria domestica jest gatunkiem kosmopolitycznym i występuje w wielu klimatach.

Niestety nie posiadam tego gatunku w swojej kolekcji.

Tegenaria domestica w Google Grafika

Tegenaria atrica (C. L. Koch, 1843)
Karapaks ciemny, szaro-brązowy z nieregularnymi dwoma ciemnymi pasami oraz ciemną obwódką na brzegach. Od kątnika domowego odróżniają go wcięcia w ciemnych pasach na karapaksie tworzące kształt X mniej więcej po środku. Nogi ciemne, szaro-brązowe. Odwłok jasno-brązowy, nakrapiany szaro-czarnymi włoskami. Podobnie jak u T. domestica tworzy nieregularne prążki. Samiec podobny do samicy ale z wyraźnie dłuższymi nogami. Samica osiąga rozmiary od 12 do 18 mm natomiast samiec od 10 do 15 mm. To właśnie głównie rozmiarem ciała oraz ciemniejszym ubarwieniem można odróżnić ten gatunek od T. domestica. Samce można spotkać od lipca do października, samice natomiast przez cały rok. Występują w nieogrzanych domach, pod gruzami, w dziurach drzew oraz pod dużymi kamieniami i skałami zwłaszcza w lasach. Samce często błądząc jesienią w poszukiwaniu samic dostają się do mieszkań. Bardzo często można je napotkać w wannach itp pojemnikach ze śliską powierzchnią, gdzie zsuwają się bez możliwości powrotu. Szeroko rozpowszechniony w Europie. Ogólnie pospolity.

• 
• 
• 
• 

---

Warunki hodowli
Tegenaria atrica, bo ją tutaj głównie opisuję nie wymaga specjalnych warunków. Hodowla jest bardzo prosta. Wystarczy słoik ze zrobionymi w zakrętce dziurkami. Jako podłoże spokojnie może posłużyć włókno kokosowe czy małe kamyki bądź piasek. W środek dobrze jest wsadzić kilka patyków lub sztuczną roślinkę na której pająk oprze swoją pajęczynę. Wilgotność normalna, wystarczy co jakiś czas polać lekko pajęczynę. Temperatura pokojowa a może być nawet niższa 17-20?C. Karmimy wylęgiem świerszcza, małymi mącznikami, karaczanami, pinkami, muchami i wszelkimi owadami jakie uda nam się złapać. Pająki te, zwłaszcza T. atrica są dość brutalne i silne, spokojnie radzą sobie z wiele większą karmówką.

Rozmnażanie
Po kopulacji samica w przeciągu 2-4 tygodni składa kokon, który podwiesza do sufitu pojemnika lub pomiędzy listkami czy patykami. W kokonie znajduje się około 30 jajeczek średnicy milimetra. Rozwój młodych trwa w zależności od warunków około miesiąca. Samica sama otwiera kokon. Pajączki przechodzą stadium nimfy i nimfy II po czym linieją na L1 i opuszczają mamę

Ciekawe jest, że samica potrafi złożyć kilka kokonów bez ponownego kontaktu z samcem. Za każdego świerszczyka samiczka odwdzięcza się kolejnym kokonem. Moje słonko, które przyniosła mi mama z piwnicy od 5 marca złożyła 5-6 kokonów, gdzie z pierwszego biegają już L1. Drugi niestety spleśniał. Pierwszy kokon pozostawiłem samicy, jedynie go sam otworzyłem i oddałem. Kolejne kokony zabrałem, otworzyłem i przeniosłem do inkubatora.
Z trzeciego wylęgają się właśnie nimfy. Czwarty i piąty to jeszcze jajeczka. Wysoko prawdopodobne, że wszystkie są zapłodnione. Samice tego gatunku to o dziwo bardzo wydajne maszynki do kokonów Trzeba dodać, że samica jest bardzo agresywna po złożeniu kokonu. Bez wątpliwości zaatakuje wszystko co zakłóci jej spokój.


Pozostaje mi jedynie zachęcić do hodowania tych pięknych polskich pająków Są na prawdę równie ciekawe jak ptaszniki.