Parasteatoda to rodzaj niewielkich pająków z rodziny omatnikowatych (Theridiidae), są blisko spokrewnione z popularnymi „wdówkami” z rodzaju Steatoda.

Pająki te są dość charakterystyczne, z nieproporcjonalnie wielkim, w stosunku do reszty ciała, jakby wygrzbieconym odwłokiem. Osiągają wielkość 0,5-0,8 cm (samce wyraźnie mniejsze, smuklejsze i posiadają bulbusy – narządy kopulacyjne – na nogogłaszczkach). Najpopularniejsze gatunki z tego rodzaju, jakie spotkamy, to Parasteatoda lunata (na zdjęciu), P. simulans, P. tabulata, P. tepidariorum.

Parasteatoda sp. są bardzo pospolite, spotkamy je w różnych środowiskach, jednak najczęściej w pobliżu siedzib ludzkich. Często zakładają swoje sieci w garażach, pod parapetami, w stertach drewna.

Polują biernie, oczekując zdobyczy na swojej sieci. Kiedy mucha, komar lub mrówka wpadnie w pułapkę, jest szybko unieruchamiana przez pająka wysnuwanymi błyskawicznie nićmi, a następnie traktowana jadem, który ma dwojakie działanie – zabija zdobycz i rozpuszcza jej wnętrze do postaci, którą łatwo pająkowi spożyć. Dobrze sobie radzą także z ofiarami większymi od siebie, np. z chrząszczami i osami, zwykle jednak wolą mniejszych przeciwników.

Hodowla tych pająków jest bardzo łatwa. Nie potrzebują szczególnych warunków.

Warstwa podłoża ok. 2cm. Ziemia ogrodowa, włókno kokosowe – to jest obojętne. Wilgotność również nie musi być wysoka, delikatne nawilżanie raz na dwa tygodnie wystarczy. Jako elementy wystroju przydatne będą gałązki, między którymi pająk rozepnie sieć łowną.

Karmienie: muchy, komary, wylęg świerszcza/karaczana, żuczki fasolowe, larwy mącznika, larwy much (białe robaki, „pinki”). Nada się właściwie każdy drobny bezkręgowiec (oczywiście, jeśli nie jest chroniony i/lub trujący – jak wiele pluskwiaków i gąsienic). Podajemy pokarm raz w tygodniu, dorosłe pająki bez trudu wytrzymają dłużej bez pożywienia.

Parasteatoda spp. są łatwe w rozmnożeniu. Rozród ich przebiega podobnie jak u Steatoda spp., samiec po kopulacji zwykle też jest zjadany. Młode są bardzo drobne i niełatwo je wykarmić – najlepszym pokarmem są skoczogonki lub muszki owocowe.

Parasteatoda spp.
Rodzina: omatnikowate
Długość ciała: 0,5-0,8 cm (samce wyraźnie mniejsze)
Środowisko: budynki, sterty drewna
Pożywienie: drobne bezkręgowce: muchówki, błonkówki, skoczogonki itp.

Tekst i zdjęcia: Jakub Topor