Pająk ten należy do rodziny skakunowatych (Salticidae). Skakuny są jedną z najliczniejszych grup pająków.

Są nieduże-w przypadku pyrguna-samice 0,5-0,9cm ciała, samce większe-1cm;
Zwykle krępe, z krótkimi, mocnymi nogami i szerokim przodem głowotułowia, na którym mieści się ogromna, pierwsza para oczu.

Posiadają znakomity wzrok, polują aktywnie i wypatrują ofiar. Pozostałe pary oczu są rozmieszczone tak, że skakun widzi doskonale wszystko dookoła siebie. Jeśli więc zechcemy go zajść od tyłu, on wypatrzy nasz ruch i w momencie odwróci się w naszą stronę, mierząc nas pierwszą parą oczu, niczym ogromnymi okularami. Pająki te doskonale reagują na ruch.

Kiedy skakun wypatrzy ofiarę, stara się ocenić odległość, jaka go od niej dzieli; do tego służy osobna para oczu. Kiedy wszystkie pomiary zostaną dokonane, zakotwicza się w podłożu nicią pajęczyny, działającą jak lina asekuracyjna- gdyby np. nie trafił w liść, na którym siedzi ofiara, nie spadnie na ziemię, tylko zawiśnie i będzie mógł wrócić do punktu wyjścia. Zależnie od gatunku, pająki te mogą skakać na odległość od kilku do nawet kilkunastu centymetrów. Ich atak jest pewny i zwykle na tyle precyzyjny, że ofiara nie ma szans. Dla pewności podkradają się do niej na jak najbliższą odległość, zanim oddadzą skok.

Pyrgun nazielny zamieszkuje łąki i krzewy; często zasiedla wilgotne miejsca, na przykład nad rzekami. Preferuje miejsca nasłonecznione i często w letnie dni obserwować go można, jak przemyka zwinnie między liśćmi jeżyn lub wspina się po źdźbłach traw.

Samce są większe, ubarwione czarno, z jaśniejszymi włosami wokół oczu. Samice są rudo-lub szarobrązowe; na odwłoku posiadają często czarne i białe prążki.

Pyrguny są skakunami bardzo żarłocznymi, chwytają muchy, komary, jętki, czasem inne pająki;
Częste są wśród nich akty kanibalizmu, mniejsza samiczka potrafi zaatakować i zabić większą od siebie, oczywiście jeśli podkradnie się niezauważona; nawet podczas kopulacji samice nie mogą być pewne swego, obserwowałem przypadek, gdy duży samiec kopulował ze znacznie mniejszą samiczką, i nie przeżyła aktu "miłosnego". Z kolei większa samica potrafi zaatakować i odpędzić samca, gdy ten jej nie odpowiada.

Jednym słowem są to pająki niezwykle ciekawe w obserwacji-i każdy kto zechce je hodować nie będzie narzekał na brak ciekawych spostrzeżeń. Po krótce, jak się zabrać do hodowli pyrguna:

Pająki te są niewielkie, ale ruchliwe. Dla dorosłej, dobranej pary wystarczy przezroczysty pojemnik na mocz.

Podłoże-włókno kokosowe lub ziemia, lekko zwilżane raz w tygodniu, tak aby nie było całkiem suche; przewilżone będzie "parować" co nie odpowiada skakunom.

Wystrój-roślinki, mogą być sztuczne; pająki te uwielbiają kryć się pomiędzy liśćmi, pośród nich polują i budują schronienie na noc.

Karmienie 2-3 razy w tygodniu, niewielkimi owadami latającymi; nieduże muchy i ćmy nadają się tu znakomicie, wylęgiem konika polnego/świerszcza pyrguny też nie pogardzą.

Rozmnażanie nie jest trudne, jeśli odpowiednio dobierzemy parę; samica nie może być znacznie mniejsza od samca, w tekście wyjaśniłem już dlaczego; podobnie, samiec nie może być zbyt mały, bo może zostać zjedzony; a więc dobieramy osobniki podobne wielkością. To jednak połowa sukcesu, muszą się jeszcze tolerować. Samica może pozornie z byle powodu odtrącać danego samca i nie daje mu się zbliżyć, uciekając lub strasząc go uniesionymi nogami, z kłami gotowymi do zadania ciosu.

Jednak dobrana para często kopuluje i nie dochodzi między nimi do sprzeczek. Po kopulacji możemy oddzielić samca, żeby partnerka mogła w spokoju zbudować kokon. Zwykle tworzy go pomiędzy dwoma liśćmi.Po wylęgnięciu się maluchów najlepiej je wypuścić na wolność.

Pyrgun nazielny (Evarcha arcuata)
Rodzina: skakunowate
Długość ciała: 0,5-1cm (samce większe)
Środowisko: zarośla, krzewy
Pożywienie: drobne bezkręgowce: muchówki, ćmy, jętki"

Tekst i zdjęcia - Jakub Topor
Wykorzystywanie ich bez zgody autora jest zabronione