Tekst i zdjęcia: Jakub T.
Wykorzystywanie ich bez zgody autora jest zabronione.

Tibellus oblongus należy do rodziny ślizgunowatych (Philodromidae). Jest u nas licznym pająkiem, ale bardzo łatwo go przeoczyć.
Jeśli spojrzymy na budowę jego ciała, zrozumiemy dlaczego; jest wysmukły, spłaszczony a więc z łatwością przylega do gałązek, źdźbeł trawy, pączków. Zamaskowany, uchodzi wrogom, na przykład ptakom, a także ofiarom.

Tibellus oblongus jest skromnie ubarwiony. Zwykle jest jasnobrązowy, beżowy, przez środek ciała biegnie podłużna, ciemnobrązowa pręga.
W tylnej części odwłoka zauważyć można dwie czarne plamki, po jednej z każdej strony.
Osiąga wielkość 15-17mm. ciała, przy czym samce są nieco mniejsze smuklejsze, a na nogogłaszczkach posiadają (jako dojrzałe osobniki) pęcherzyki z nasieniem, zwane bulbusami.
Pokrojem ciała może przypominać darownika przedziwnego (Pisaura mirabilis), ale po pierwsze, oba należą do innych rodzin pająków, a po drugie, darownik jest jednak masywniejszy i żywiej ubarwiony; różnią się także układem oczu.

Pająk ten doskonale kryje się w swoim środowisku. Zasiedla zarośla (np. krzaki jeżyn), trawy, najchętniej w lekko wilgotnych stanowiskach, na przykład w dolinach rzecznych. Kiedy wybierze sobie odpowiednie miejsce, na przykład uschniętą gałązkę, rozkłada się na niej, wyciąga długie odnóża i przyciska ciało. Jest wówczas niemal zupełnie niewidoczny. Poluje z zasadzki, kiedy nieostrożna zdobycz (mucha, jętka a nawet inny pająk) zbliżą się, "fragment roślinki" nagle ożywa i chwyta ją i paraliżuje jadem.

Kopulacja przebiega zwykle latem, w lipcu. Samiec ostrożnie zbliża się do partnerki, wiedząc że ta reaguje na najdrobniejsze bodźce dość gwałtownie i może go wziąć za zdobycz. Jeśli wszystko przebiegnie "planowo", wprowadza nasienie do jej płytki płciowej za pomocą bulbusów. Jeśli samica jest najedzona, to zwykle udaje mu się zbiec po kopulacji.

Samica umieszcza się wraz z kokonem w bezpiecznym schronieniu, w tym celu łączy szerokie źdźbło trawy pajęczyną, zamykając się w środku wraz z potomstwem. Po wylęgnięciu się maluchów pilnuje ich do momentu, gdy będą gotowe rozejść się po otoczeniu i samodzielnie polować.

Tibellus oblongus może być ciekawym obiektem w hodowli domowej.
Nie potrzebuje dużo miejsca, wystarczy nawet pojemnik na mocz, w który zaopatrzymy się w każdej aptece bez większego trudu, lub mały słoik z odpowiednią wentylacją w wieczku. Otwory wentylacyjne muszą być liczne, ale malutkie, żeby pająk przez nie nie uciekł; średnica 1mm. wystarczy zupełnie.
Uważać trzeba przy przenoszeniu pająka, gdyż potrafi naprawdę szybko biegać; najlepiej przenosić go na dużej, otwartej przestrzeni, tak aby nie mógł nigdzie uciec (a z racji gabarytów umie się wcisnąć w każdą szczelinę).

Podłoże- każde, które w miarę dobrze trzyma wilgoć-ziemia ogrodowa, włókno kokosowe, torf kwaśny. Warstwa około 3cm. Nawilżamy 1-2 razy w tygodniu, tak aby było zawsze lekko wilgotne (nie mokre). Warto zadbać, by kilka kropel znalazło się zawsze na ściankach lub elementach wystroju, pająk ten lubi czasem wypić wodę wprost z kropli.

Jako wystrój stosujemy patyczki, sztuczne roślinki, suche źdźbła traw; w jednym miejscu niech będzie ich większe skupisko, resztę pojemnika możemy zostawić wolną lub zagospodarować skromną ilością wspomnianych materiałów. Uważajmy tylko, żeby nie zrobić "dżungli", w której ten pająk zwyczajnie zniknie nam z oczu.

Karmimy 1-2 razy w tygodniu, drobnymi owadami: muchami, molami, wylęgiem świerszcza, komarami.
Pająki te chętnie polują a ich szybki atak dostarcza niezapomnianych wrażeń przy obserwacji.

Jeśli jesteśmy w posiadaniu dorosłej pary, możemy je rozmnożyć. Przed kopulacją samica musi być obowiązkowo solidnie najedzona, żeby zminimalizować ryzyko pożarcia samca. Po kopulacji, jeśli uda mu się uciec, wypuszczamy go na wolność. Samicy umożliwiamy zrobienie kryjówki, dając jej do terrarium szerokie źdźbło trawy lub większy liść. Kiedy złączy go i schowa się w środku, przenosimy całość bardzo ostrożnie do osobnego, niewielkiego pojemnika, bez wystroju, z samym tylko podłożem. Będzie wówczas łatwo odłowić małe ślizguny, gdy się wylęgną i zaczną chodzić po otoczeniu. Większą część ich warto wypuścić, kilka sztuk można zostawić do obserwacji; umieszczamy je w jasnych pojemnikach po kliszy, z podłożem i kilkoma gałązkami; karmimy skoczogonkami, muszkami owocówkami i mszycami.

Warto poznać tego ślizguna, mimo skromnej postury i ubarwienia jest to niezwykle ciekawy pająk, przy tym niewymagający i pospolity. Nie bez znaczenia jest to, że nie rzuca się w oczy i przy poszukiwaniu go, w dużym stopniu wyrabiamy sobie spostrzegawczość.

Tibellus oblongus
Rodzina:	ślizgunowate (Philodromidae)
Długość ciała:	15-17mm
Środowisko:	zarośla, krzewy (np. jeżyn), lubi wilgotne stanowiska
Pożywienie:	drobne bezkręgowce: komary, muchówki, jętki, czasem też inne pająki.