Myriapoda
Nomenklatura, anatomia i fizjologia 
Strydulacja
Strydulacja
| Strydulacja |
 |
 |
 |
| Wpisany przez Adsy |
| środa, 16 września 2009 20:17 |
|
ang. stridulation z łaciny: str?d?re - wydawać zgrzytliwy dźwięk, zgrzytać Definicja Strydulacja to wydawanie dźwięków poprzez pocieranie różnych części ciała. Narządy strydulacyjne mogą znajdować się na skrzydłach, nogach czy też szczękach zwierząt. Cały kompleks narządów strydulacyjnych nazywany jest stridulitrum. U ptaszników strydulacja ma zastosowanie jako metoda obronna. Strydulujący pająk brzmi podobnie jak syczący dźwięk. Historia Strydulacja u pająków została pierwszy raz opisana w 1842 przez Westring?a. Napisał on o strydulacji samca Theridion sp. - małego pająka z sekcji Araneomorphae. Dopiero w roku 1875 ten proces został zauważony u ptaszników. Odkrycia dokonał James Wood-Mason, szkocki zoolog pracujący na terenach Indii. Wood-Mason zanotował, że Mygale stridulans [teraz Chilobrachys stridulans (Wood-Mason, 1877)] łatwo odróżnić od M. javansensis, gdyż ten drugi nie posiada narządów strydulacyjnych. Warto jednak zaznaczyć, że naukowiec się mylił, gdyż Selenocosmia javanensis (Walckenaer, 1837) posiada te narządy jak wszystkie pająki z podrodziny Selenocosmiinae. Reginald Pocock był pierwszym taksonomistą, który w 1899 udokumentował obecność stridulitrum u pająka z Nowego Świata (poza P. cambridgei). Dzięki temu utworzył on nowy rodzaj i gatunek Citharoscelus kochii. Później okazało się, że C. kochii to jeden z wielu synonimów Grammostola rosea (Walckaener, 1837) Rola narządów strydulacyjnych Ptaszniki strydulują, gdy są zaniepokojone. Ten proces ma na celu odstraszenie intruza/zwierzęcia stanowiącego potencjalne zagrożenie. W wypadku agresywniejszych pająków (szczególnie tych ze Starego Świata) strydulacja często towarzyszy pozycji obronnej, w której pająk unosi swoje przednie odnóża i głowotułów. Narządy strydulacyjne są bardzo ważne dla taksonomistów, ponieważ ptaszniki posiadają różne rodzaje tych narządów w zależności od podrodziny. To pozwala naukowcom sklasyfikować pająka do odpowiedniej podrodziny. Rodzaje strydulitrum w podrodzinach ptaszników Wszyscy przedstawiciele podrodzin ptaszników posiadają narządy strydulacyjne, z wyjątkiem pająków z podrodzin Ischnocolinae, Spelopelminae i Stromatopelminae. W Aviculariinae jedynym rodzajem posiadającym te narządy to rodzaj Psalmopoeus. W 1903 francuski arachnolog Eug?ne Simon wyróżnił 4 typy organów strydulacyjnych, w zależności od ich usytuowania: 1. Pierwszy typ narządów strydulacyjnych można znaleźć u Mygale stridulans (Chilobrachys stridulans (Wood-Mason, 1877)). Znajduje się on pomiędzy chelicerae i maxillae. Szczękoczułki ocierają powierzchnię maxillae wytwarzając charakterystyczny dźwięk. Zewnętrza strona coxae (bioder) pedipalp tworzy niewielkie wgłębienie, pod którym znajduje się grupa cylindrycznych pałeczek. Różnią się one długością i grubością i to powoduje, że pająk jest w stanie wydawać dźwięk w różnych częstotliwościach. Ten typ stridulitrum znajduje się w następujących rodzajach: Selenocosmia, Chilobrachys, Orphnaecus, Psalmopoeus i Poecilotheria. 2. W drugim typie stridulitrum rola chelicerae i maxillae jest odwrócona. W tym wypadku na chelicerae znajdują się wibrujące szczecinki a na maxillae znajduje się powierzchnia drapiąca. Ten typ narządów strydulacyjnych znajduje się u pająków z podrodziny Ornithoctoninae i Thrigmopoeinae. Na powierzchni chelierae znajduje się 4-6 długich pierzastych kolców tuż pod grubą warstwą pierzastej scopula (poduszeczki gęstych włosków). Podobną strukturę można zauważyć u Harpactirinae. U Thrigmopoeinae tylnio-boczna (retrolateral) strona chelicerów jest pozbawiona włosków, a kolce strydulacyjne znajdują się tuż przy podstawie szczękoczułek. 3. Trzeci typ narządów strydulacyjnych znajduje się pomiędzy zewnętrzną stroną bioder pedipalp a biodrami pierwszych odnóży. Posiada je pająki z podrodziny Eumenophorinae i niektóre rodzaje z podrodziny Theraphosinae np. Lasiodora i Grammostola. 4. Czwarty i ostatni typ stridulitrum znajduje sie na pedipalpi i pierwszej parze odnóży, ale w odróżnieniu od trzeciego typu, tym razem znajduje się on na przeciwległych stronach krętarzy tych odnóży. Ten typ organów strydulacyjnych znajduje się u pająków z rodzajów Acanthoscurria, Cyrtopholis i Theraphosa. Warto zaznaczyć, że pająki z niektórych rodzajów mogą posiadać kilka typów narządów strydulacyjnych i nowoodkryte typy stridulitrum - znajdujące się pomiędzy szczękoczułkami. Ten typ stridulitrum posiadają pająki z rodzaju Harpactira, z podrodziny Selenogyrinae oraz kilka rodzajów z podrodziny Selenocosmiinae, na przykład rodzaj Coremiocnemis. Zauważmy, że organy strydulacyjne umiejscowione są na różnych fragmentach ciała pająka (chelicerach bądź różnych częściach przednich odnóży), więc zawsze znajdują się one z przodu ptasznika. Takie rozwiązanie jest szczególnie przydatnie, gdy pająk stosuje pozycje obronna by odstraszyć potencjalnego drapieżnika. Pająk w pozycji obronnej unosi przednie odnóża umożliwiając ich swobodne poruszanie i ocieranie. Ptaszniki z wielu podrodzin posiadają organy strydulacyjne. Fabian Vol pod koniec swojego artykułu zadaje pytanie: Czy posiadanie stridulitrum u tak wielu różniących się od siebie podrodzin jest przykładem konwergencji czy też homologii? Możliwe że posiadanie podobnych problemów - drapieżników, mogło skutkować w rozwoju rożnych typów stridulitrum, lecz przynoszących takie same efekty - strydulację BIBLIOGRAFIA Vol, F. 2002 Stridulation in Tarantulas. Journal of the British Tarantula Society, 18 (1): 21-27 |
| Zmieniony: sobota, 19 września 2009 14:27 |
Najpopularniejsze:
Copyright © 2012 Bestiae.pl, Grafika: krabDESIGN