Obrazek

Muszki i ich związek z ptasznikami.
Guy Tansley

W Vol. 7 nr 1 na forum Tarantula American Society, ukazał się artykuł na temat muszek (Phoridae), które pasożytują na dużych ptasznikach z Ameryki Południowej. Ten temat stał się dla mnie interesujący dopiero niedawno, od czasu posiadania dużej samicy Goliath (Theraphosa blondi). Zauważyłem kilka małych much zgromadzonych na karapaksie i brzuchu pająka. Muchy (sześć w sumie) nie chętnie chciały opuścić pająka. Przy pomocy pęset wszystkie muchy zostały zebrane, lecz przy bliższym przyjrzeniu się samiczce zauważyłem (w kilku przypadkach), puste poczwarki otaczające zainfekowanie miejsce karapaksu. Pomimo tego, pająk wydawał się nieświadomy obecności much i poczwarek, których nie mógł sięgnąć podczas czyszczenia. W miarę upływu czasu przyglądałem się pająkowi i w przeciągu kolejnych dwóch tygodni zebrałem z niego i jego pojemnika dziewięć latających larw. Były one dość duże i dobrze widoczne na karapaksie, więc przy pomocy długiej pęsety po prostu wyczyściłem pająka, który wyraźnie pozwalał mi na to.




Dwie dorosłe muchy zostały zakonserwowane w alkoholu i przesłane do Dr Henry Disney'a z Zakładu Zoologii Uniwersytetu Cambridge, w Anglii, który zidentyfikował je jako jedne z trzech niedawno odkrytych i opisanych gatunków żyjących na ptasznikach. Gatunek ten to Megaselia dimorphica, który charakterystyczny jest dla Theraphosa blondi. Pozostałe dwa gatunki to M. preadafura i M. tinteri charakterystyczne dla Megaphobema robustum i Pamphobeteus vespertinus.

Z obserwacji wynika, że larwy a następnie dorosłe muchy żywią się głównie gnijącymi odpadkami. Zauważyłem to, gdy pająk zjadł duży kawałek surowego mięsa. Ptasznik spędził kilka godzin na spożywaniu kawałka a larwy much zebrały się wokół pozostałości. Larwy były wyraźnie czerwone, spowodowała to zawarta w mięsie krew. Jedna larwa zebrana z porażonego miejsca w procesie przepoczwarzania się była najedzona. Można założyć, że muchy pozostające i pojawiające się na pająku żywią się jego pancerzem chitynowym itp. Wydaje się, że larwy muchy w rzeczywistości nie szkodzą pająkowi (żyją na pancerzu chitynowym, również w trakcie budowy kokonów). Larwy zostały policzone aby w przeciągu dwóch miesięcy można było odnieść się do ich relacji między pająkiem a zasobami żywności. Odnotowano, że dobrze karmione larwy zwykle przepoczwarzają się w przeciągu miesiąca. Larwy gatunków pokrewnych znane są z posiadania aparatów gębowych typu: ssąco-liżącego i kilku rzędów haków na powierzchni tylnej. Pomaga to larwą pozostać na krótkich włoskach pająków,  jeśli spadną haki umożliwiają łatwy powrót.

Ten specyficzny żywiciel Megaselia nie powinien być mylony z gatunkami pokrewnymi (wiele gatunków Phoridae występuje w Anglii), które żywią się rozkładającą materią organiczną. Mój obiekt (T.blondi) jest już czysty, bez intruzów i mam nadzieję, że w przyszłości nie będzie śladu po muszkach. Jeśli jednak nabywasz importowane pająki, to zawsze dobra rzeczą będzie sprawdzenie ich jeszcze przed kupnem (jeśli masz taką możliwość) lub zaraz po. Jeśli muchy są obecne  należy odizolować pająka i powoli usunąć larwy.
Muszki owocowe z rodziny Phoridae obejmują kilka niesamowitych gatunków, wszystkie rozpoznawe przez ich szybki chód i garbaty wygląd. Z brytyjskich gatunków, niektóre znane są jako pasożyty bezkręgowców, krocionogów, chrząszczy i innych dużych much. Jeden gatunek, Pseudoacteon formicarum łączy szczególna więź z mrówkami - mucha lata nad mrówką, goniąc ją i składając jaja na jej miękkich częściach ciała, początkowo przyciągnięta zapachem kwasu mrówkowego.

Istnieje tendencja do koncentracji naszej uwagi na dużych gatunkach żywicieli i nie zauważamy współzależności pasożytów, które przystosowały się do życia na jednym, niewielkim żywicielu. Zwracam także uwagę na fakt, że wiele gatunków owadów ginie po wymarciu żywiciela. W naturalnym środowisku owady te mogą odgrywać ważną rolę w stylu życia pająka, utrzymując nory wolne i czyste od rozkładających się resztek powodujących wzrost pleśni, itp.
Dr Disney jest chętny, kontynuować pracę nad muchami, szczególnie gatunków zauważonych na pająkach wymienionych wyżej.
Dorosłe muchy, poczwarki i larwy powinny być zakonserwowane w alkoholu i oznaczone istotnymi informacjami (nazwa żywiciela, datę i miejsce zbioru jeśli jest znane) nastepnei przesłane na adres: dr H. Disney, Zakład Zoologii Uniwersytetu w Cambridge, Downing Street, Cambridge, CB2 3EJ, w Anglii.

Tłumaczył ZsZoo
Korekta Oraju