1. Nazwa łacińska
Poecilotheria subfusca

2. Nazwa polska
brak

3. Nazwy handlowe
Ivory Ornamental Tarantula, Poecilotheria bara, Ivory bird-eating spider, Brown Parachute Spider, Eth dala peha iri padethi Divimakuluwa.

4. Wygląd
Odmiana ‘highland’ jest jednym z najmniejszych ptaszników z rodzaju Poecilotheria. Samice dorastają do 6 cm samego ciała, samce zaś 3,5-4 cm. Posiada charakterystyczny ornament na odwłoku i karapaksie w różnych odcieniach koloru słomkowo-beżowego. Odwłok szary, prążkowany ciemniejszymi pasami. Spód ciemny, niemalże czarny z jasnymi plamami w miejscach stawów. Odmiana ‘lowland’ należy do jednych z największych ptaszników z rodzaju. Samice dorastają do mniej więcej 7-8 cm samego ciała, samce 4,5-5 cm. Gatunek ten również cechują charakterystyczne ornamenty na odwłoku i karapaksie. Dominuje barwa czarna co idealnie kontrastuje ze złotymi ornamentami i chyba dzięki tym cechom odmiana ta cieszy się mianem najładniejszych ptaszników z rodzaju Poecilotheria. Od spodu młode osobniki są koloru brązowo-rudego jednak z czasem barwa ta zmienia się na czarną, również z białymi plamami w miejscach stawów. Cechą wspólną tych obu gatunków jest charakterystyczny dla całego rodzaju fioletowy połysk pojawiający się w odpowiednim świetle oraz czarne odnóża (femur, tibia, metatarsus, tarsus) z jasnymi wstawkami w miejscu rzepek (patellae) dodatkowo tibia posiada żółty ornament. Te dwie odmiany różnią się od siebie kształtem karapaksu, lowland bardziej eliptyczny w porównaniu do karapaksu odmiany highland, który jest okrągły.

5. Występowanie
Sri Lanka (Kandy, Punduloya, Peradeniya, Haragama, Knuckles forest range, Dothulugala).


6. Środowisko życia
Odmiana ‘highland’ to typowy gatunek wysokogórski występujący na Płaskowyżu Centralnym Sri Lanki mniej więcej 1500-2000 m n.p.m. Temperatura potrafi tam spaść nawet do -3°C i rzadko przekracza 21°C. Jednak po kilkuletnich badaniach prognozy najwyższą zanotowana temperatura to 26°C. Po wyliczeniach ustalono, że średnia amplituda temperatur waha się między 18-22°C. Teren bardzo mglisty przez co wilgotność zawsze utrzymuje się na wysokim poziomie 85%. Może się zdarzyć, że po obniżeniu temp. spadnie do 65% lecz jest to rzadkie zjawisko. Odmiana ‘lowland’ jak sama nazwa wskazuje, że występuje na niższych terenach. Odpowiedni warunki nie są jeszcze poparte żadną publikacją. Jednak polecam temperaturę 25-28°C w dzień i 21-24°C w nocy i wilgotność w granicach 80%. Dorosłe samice budują gniazda w dziuplach drzew, natomiast młode najczęściej spotykane są pod korą.




7. Terrarium
Dla odmiany ‘highland’ spokojnie wystarczy zbiornik o wymiarach 20x20x30cm. Odmianę ‘lowland’ trzymam w zbiorniku o takim samym rozmiarze. Z racji środowiska życia zaleca się użyć tub korkowych jako kryjówek. Należy również pamiętać o pojemniku z wodą rozmiarami przypominający ciało pająka bez odnóży choć wiele osobników i tak woli pić wodę ze ścianek.

8. Temperament
Ptaszniki bardzo szybkie, ponoć potrafią skakać, lecz nigdy nie zauważyłem tego u swoich okazów. Zazwyczaj uciekają do gniazda. Zdarzało się, że dorosłe samice atakowały pensete.

9. Rozmnażanie

• 
• 

---

Literatura:
-Jacobi M. 2005. Experimental Housing for Montane “Tiger Spiders” – Poecilotheria smithi and P. subfusca: a preliminary report with comments on P. rufilata. Vol 1 No 1. 30-41.
-Cey. J. Sci. (Bio. Sci.) STUDY OF THE DISTRIBUTION OF THE GENUS POECILOTHERIA OF THE FAMILY THERAPHOSIDAE IN SRI LANKA Vol 34, 2005, 75-86
-http://www.poecilotheria.com/
-doświadczenia własne

 Pirata piraticus (Korsarz piratnik)

Jest to niewielki przedstawiciel rodziny pogońcowatych (Lycosidae). Pająki z rodzaju Pirata łatwo pomylić z blisko spokrewnionymi Pardosa, ich odróżnienie wymaga pewnej wprawy – te drugie są nieco delikatniej zbudowane, często mają dłuższe włoski na odnóżach, występują też różnice w ubarwieniu.

Jako typowe pogońcowate, korsarze mają zwinną, "drapieżną" sylwetkę, z dość długimi nogami. Oczy duże, pająki wyszukują ofiarę przede wszystkim wzrokiem, polują aktywnie. Korsarz piratnik jest ubarwiony brązowo (odwłok nieco ciemniejszy od reszty), z białymi pasami po bokach ciała i cętkami na odwłoku. Głowotułów i odnóża mogą też mieć delikatny, zielonkawy odcień. Pośrodku odwłoka znajdują się też dwa, ciemne pasy, układające się na kształt dzidy, czy litery V.

Samica osiąga wielkość 0,6-0,7cm, samiec nieco mniej, jest też smuklejszy i po osiągnięciu dojrzałości płciowej posiada narządy kopulacyjne – bulbusy – na nogogłaszczkach.

Pająki z rodzaju Pirata spotkamy w przybrzeżnej strefie zbiorników wodnych – stawów, moczarów i niewielkich rzek. Często biegają po powierzchni wody, zazwyczaj przesiadują na roślinach pływających po jej powierzchni, czasem na brzegu. Podobno potrafią nurkować i nawet polować pod wodą, ale osobiście nigdy tego nie zauważyłem – zarówno w naturze, jak i w hodowli.

Kiedy korsarz zauważy bądź wyczuje zdobycz, podbiega do niej błyskawicznie i chwyta szczękoczułkami. Jego pokarm stanowią przeważnie drobne muchówki, pluskwiaki, błonkówki; lecz jest pająkiem dość zadziornym i potrafi zaatakować także innego pająka, nawet dorównującego mu rozmiarami, co zaobserwowałem w warunkach hodowlanych.

Hodowla tego gatunku nie jest szczególnie skomplikowana, pod jednym warunkiem – trzeba mu zapewnić wilgotne środowisko, w przeciwnym razie szybko padnie. Jest wrażliwy na przesuszenie. Jako pojemnik hodowlany możemy wykorzystać dowolny pojemnik, z którego nie będzie przeciekać wilgoć. Może to być np. przezroczysty pojemnik spożywczy. Ważne, aby dało się w nim zrobić sporo drobnych dziurek wentylacyjnych, bo przy wysokiej wilgotności łatwo o pleśń.

Na dno możemy zastosować albo wilgotne podłoże (ziemię, żwirek akwarystyczny z niewielką warstewką wody), lub brak podłoża i tylko małą ilość czystej wody (poziom ok. 1-3cm). Na wodzie powinny unosić się roślinki (mogą być sztuczne), wystawać z niej gałązki, itd. elementy wystroju, na których pająk może przesiadywać.

Karmienie: drobne muszki, komary, mole, mszyce, wylęg świerszcza/karaczana. Podajemy pokarm 1-2 razy w tygodniu, wrzucając go na powierzchnię wody/podłoża. Pająk zwykle od razu atakuje ofiarę, która spadła obok niego. Resztki pokarmu usuwamy. Można próbować hodowli grupowej, jednak te pająki są (w mojej ocenie) trochę agresywniejsze od Pardosa sp. i częściej może dochodzić do aktów kanibalizmu.

Posiadając dorosłą parę, zapewne doczekamy godów. Rozród przebiega podobnie jak u wałęsaków. Samica tak samo nosi kokon, a później wylęgnięte młode, przymocowane do odwłoka.

Korsarz piratnik (Pirata piraticus)
Rodzina: pogońcowate
Długość ciała: 0,6-0,7cm
Środowisko: przybrzeżna strefa zbiorników wodnych
Pożywienie: drobne bezkręgowce: muchówki, błonkówki, skoczogonki itp.

Tekst i zdjęcia: Jakub Topor

Parasteatoda to rodzaj niewielkich pająków z rodziny omatnikowatych (Theridiidae), są blisko spokrewnione z popularnymi „wdówkami” z rodzaju Steatoda.

Pająki te są dość charakterystyczne, z nieproporcjonalnie wielkim, w stosunku do reszty ciała, jakby wygrzbieconym odwłokiem. Osiągają wielkość 0,5-0,8 cm (samce wyraźnie mniejsze, smuklejsze i posiadają bulbusy – narządy kopulacyjne – na nogogłaszczkach). Najpopularniejsze gatunki z tego rodzaju, jakie spotkamy, to Parasteatoda lunata (na zdjęciu), P. simulans, P. tabulata, P. tepidariorum.

Parasteatoda sp. są bardzo pospolite, spotkamy je w różnych środowiskach, jednak najczęściej w pobliżu siedzib ludzkich. Często zakładają swoje sieci w garażach, pod parapetami, w stertach drewna.

Polują biernie, oczekując zdobyczy na swojej sieci. Kiedy mucha, komar lub mrówka wpadnie w pułapkę, jest szybko unieruchamiana przez pająka wysnuwanymi błyskawicznie nićmi, a następnie traktowana jadem, który ma dwojakie działanie – zabija zdobycz i rozpuszcza jej wnętrze do postaci, którą łatwo pająkowi spożyć. Dobrze sobie radzą także z ofiarami większymi od siebie, np. z chrząszczami i osami, zwykle jednak wolą mniejszych przeciwników.

Hodowla tych pająków jest bardzo łatwa. Nie potrzebują szczególnych warunków.

Warstwa podłoża ok. 2cm. Ziemia ogrodowa, włókno kokosowe – to jest obojętne. Wilgotność również nie musi być wysoka, delikatne nawilżanie raz na dwa tygodnie wystarczy. Jako elementy wystroju przydatne będą gałązki, między którymi pająk rozepnie sieć łowną.

Karmienie: muchy, komary, wylęg świerszcza/karaczana, żuczki fasolowe, larwy mącznika, larwy much (białe robaki, „pinki”). Nada się właściwie każdy drobny bezkręgowiec (oczywiście, jeśli nie jest chroniony i/lub trujący – jak wiele pluskwiaków i gąsienic). Podajemy pokarm raz w tygodniu, dorosłe pająki bez trudu wytrzymają dłużej bez pożywienia.

Parasteatoda spp. są łatwe w rozmnożeniu. Rozród ich przebiega podobnie jak u Steatoda spp., samiec po kopulacji zwykle też jest zjadany. Młode są bardzo drobne i niełatwo je wykarmić – najlepszym pokarmem są skoczogonki lub muszki owocowe.

Parasteatoda spp.
Rodzina: omatnikowate
Długość ciała: 0,5-0,8 cm (samce wyraźnie mniejsze)
Środowisko: budynki, sterty drewna
Pożywienie: drobne bezkręgowce: muchówki, błonkówki, skoczogonki itp.

Tekst i zdjęcia: Jakub Topor